Review | BE | Stage, Maart 2006

De vonk in de gitaar en andere snaarinstrumenten, de Powerplug. Jan Verweij is voor vele lezers misschien niet echt bekend, maar hier op de redactie weet men wel beter. Deze luthier is immers al zo'n tien jaar gepassioneerd op zoek naar degelijke oplossingen. Powerplug brengt hem weer een geslaagde stap dichterbij.

Lees de gehele | recensie (.PDF)

Review | NL | De Gitarist, Januari 2006

We kennen het allemaal: neem een mooie akoestische gitaar, prik 'm in de mengtafel en hij klinkt... iel, schraperig, dun en dynamiekloos. Van eigen bodem is er nu een oplossing die veel akoestische gitaristen wel eens voorgoed uit de problemen zou kunnen helpen: de Powerplug

Lees de gehele | recensie (.PDF)



Review | NL | Jan Akkerman

“Dus steek ik de plug met voorversterker van Jan Verwey in die Django kopie, de Gitane D500 met een B-Band element onder de brug, maar precies hetzelfde geklooi als met al die andere apparaatjes. Het verandert de hele klankkleur, dus ook het karakter van het instrument, waar je op eerste en tweede gezicht toch voor gaat. Maar dan komt ’ie! Op mijn ouwe Martin, met dat specifieke middengebied en die Jim Dunlop, klinkt die preamp over m’n hifi boxen ongelooflijk warm. Het behoudt daarnaast dezelfde klankkleur (beetje fiedelen met de Ieknoei [EQ]) als akoestisch. In deze formatie klinkt die combinatie walgelijk mooi, vooral met plectrum, wat ik helemaal al ongelooflijk vind, want meestal wordt het geluid schriller en lelijker. Hier totaal niet, werkelijk fenomenaal, dus dat biedt perspectief. Voor de ‘Grande Bouche’ (D hole) en de ‘Petit bouche’ (oval hole) ga ik proberen die Dunlop zo gek te krijgen een element te bouwen, die in deze Django modellen past. Het blijkt een specifieke klank, waar ik stapelgek op ben. Ik denk, dat met een beetje mazzel, de wereld er door zal veranderen, want die andere Gadgets (apparaatjes) veranderen toch de klank te veel. Voor mijn Martin heb ik een prima Set-up in combinatie met de Verwey voorversterker gevonden, want dit is dus wel even een combinatie waar een ‘geschrokken parkiet’ de hik van krijgt. Dus...niet meteen naar de politie lopen hoor...Als dit uitlekt...oei! ”. Citaat uit gitaarplus nr.5 2004, website Jan Akkerman

Review | NL | GitaarPlus nr.5, 2004

Jan Verweij heeft een geheime elektronica keuken achter zijn winkel in het hart van Zaandam. Als de schemer valt, sluit hij zijn muziekwinkel, en mengt hij zich met printplaatjes, transistoren en condensatoren. De zoektocht naar het ultieme akoestische geluid is wederom begonnen. Hij zoekt al ruim tien jaar. En weet je wat, met de Powerplug heeft hij het gevonden. Niet dat je ooit het perfecte akoestische geluid zult vinden, maar een benadering, waar iedere akoestische gitarist
met zijn versterking aan gewend is, heeft Verweij ruimschoots overtroffen. Door NICKY MOEKEN.

Met stomme verbazing ontdek ik toch telkens weer, wat een talent we in de Benelux hebben. We hebben geweldige akoestische en elektrische bouwers, die zich ook nog als unicum kunnen profileren. Denk daarbij aan Kritz en Catalyst gitaren of de prachtige modellen van Sander de Gier, Marc Peirelinck of Peter de Smet. Ach, de basgitaren van Wim Heins, veel beter kom je niet tegen. De versterking van Dolf Koch staat in de showroom van Paul Reed Smith, zo hoog wordt hij daar aangeschreven, maar ook Ernst Flieck en Arie-Jan Folkerts bouwen bijzondere versterkers. Jan Verweij koos akoestische versterking. Hij heeft een tijdlang geknokt met de juiste frequenties en de strijd tegen feedback. Deze overwon hij, maar toen moest hij gaan kijken naar een eenvoudig systeem, zodat de muzikant niet met snoeren en kastjes hoefde te sjouwen. Bovendien moest het een systeem zijn, dat voor verschillende instrumenten geschikt was. Uiteindelijk wilde Jan, dat iedereen het zou kunnen gebruiken. Met de Powerplug komt ook deze krachtsinspanning tot werkelijkheid.

De Powerplug is een jackplug met een klein kastje, waar de klank in bepaald wordt; de voorversterker. Voor iedereen, die een piëzostrip in de brug heeft of een klankgatelement met een jackaansluiting, is aansluiten een fluitje van een cent. Voor deze test kozen we een Santa Cruz met een Fishman Blender systeem, een Manson met een EMG klankgat element en een Martin met een Highlander. Stel nu, je hebt geen piëzo element, dan kan zo’n strip door iedere handige gitaar reparateur ingebouwd worden. Vraag dan meteen om een jackuitgang en probeer losse snaren vanuit het klankgat te mijden. Met zes meter snoer aan de Powerplug heb je behoorlijk wat ruimte om te manoeuvreren. Echter, omdat het een lokaal systeem is, wat door een tiental professionele - vaak reparateurs of gitaarbouwers - verkocht wordt, zijn custom aanpassingen, zoals een langer snoer, snel te bestellen. De Powerplug is echt een vondst. De aansluiting op de drie gekozen elementen werkt zonder problemen. De klank van de Fishman Blender hebben we met de balansknop op het Co-Polymer element gezet (in plaats van de microfoon, wat overigens wel kan). Voor de Highlander en EMG was niets noodzakelijk. Aangesloten, via de XLR aansluiting, op de Korg 1600 studio met twee Mackie versterkte monitoren vallen direct een paar dingen op. Allereerst werkt de Powerplug op fantoomvoeding. Geen gezeur met batterijen dus. De Powerplug heeft geen toonregeling. Daar kijk je misschien nog sceptisch tegenaan, totdat je het hoort. De klankeigenschappen van geen van de elementen, zoals ik ze ken, werd aangetast. Het klonk meteen vertrouwd. Wel hoor je meteen de verschillen in output. Dit heeft niets met de Powerplug en alles met het element te maken. Om dan mijn favoriete geluid te krijgen, moet ik met verschillende standen werken. Het gaat er mij namelijk om een licht grommend randje aan de klank mee te geven. Vanaf het moment dat ik inplug, hoor ik prachtige bas tonen. Zelden heb ik zo een goede verdeling tussen hoog, midden en laag gehoord. Dat komt vooral door de versterking van de bas- frequenties; precies op maat. Niets klinkt te wollig of zelfs mistig, en dat geldt zelfs voor het warme klankgat element van EMG. De output van dit element ligt beduidend lager, dan dat van de Highlander of Fishman. Bovendien klinkt het minder helder. Normaliter pas ik dit met de toonregeling van de versterker aan. Dit blijft helaas een compromis. Als ik teveel gain opengooi, dan hoor ik toch teveel bijgeluiden. Op de juiste sterkte klinkt het element prima, maar ik wil juist dat randje. Dat kan niet ... tot de Powerplug voorbij kwam. Omdat sommige frequentiebanden met dit product beter tot hun recht komen ( in dit geval de lagere frequenties ) kan ik wel een licht, grommende oversturing bewerkstelligen. Met de Highlander en de Fishman is dit sowieso geen probleem. De magische potten in de keuken van Verweij hebben op de één of andere manier de juiste frequenties gevonden, waardoor de Powerplug niet echt gevoelig voor feedback is. Mijn Highlander heeft een neusje voor feedback, maar kreeg ik zelfs twee meter voor de luidsprekerbox op een behoorlijk volume niet aan het janken. Met twee dikke voldoendes voor gebruik en geluid vraag je je af of er nog iets ontbreekt. Een fase schakeling of notch filter mis ik niet. Over de toonregeling hebben we het al gehad, maar ook dat compenseert, omdat je uiteindelijk toch in een opname apparaat, een mengtafel of een versterker met toonregeling inplugt. Andere toevoegingen zijn denkbaar en mogelijk, maar verhogen automatisch de prijs, en zien veel akoestische gitaristen liever als externe apparaten. Ik doel hierbij op een compressor, delay en reverb. Hoe langer ik erover nadenk, Jan verweij heeft met de Powerplug de juiste balans gevonden in eenvoud en geluid. Wil ik meer, dan kan ik dat extern toe of tussen voegen.

Na een dag.